(3213 S. K. m. 23)
Dava: Taraflar arasındaki davanın Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesince görülerek verilen 28.09.1999 tarih ve 1998/725 - 1999/535 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi Ahmet Susoy tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili idarenin uhdesinde bulunan Muğla İli ÖNİR 2528 nolu Maden Kömürü madeni ruhsat sahasının ihale yoluyla 05.03.1992 tarihinde davalıya devrolunduğunu, ancak davalının anılan saha için süresinde işletme ruhsatı talebinde bulunmaması nedeniyle, 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca ilgili bakanlık tarafından sahanın ön işletme ruhsatının fesholduğunu ve müvekkilin işletmeciden her yıl tahsil edeceği Maden Arama Katkı Payı alacağından mahrum kaldığını ileri sürerek (2.029.500.000.-) lira'lık 1994-1997 dönemi maden arama katkı payı alacağı ile (2.056.247.874.-) lira birikmiş faizinin, asıl alacağa işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili davaya cevabında, dava konusu alanda karlı, işletilebilir, ekonomik kömür bulunmadığını, fiziki ve hukuki engeller nedeniyle ocağın işletilemediğini davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporuna nazaran, davalının Önir süresinin bitim tarihi olan 09.03.1992'de işletme projesi ile işletme ruhsatı talebinde bulunduğu görüldüğünden ruhsat feshinin bu sebebe dayandırılmasının doğru olmadığı, sahanın işletilmesinin ekonomik açıdan elverişli olmayacağı, ekonomik olmayacak kömürde maden arama katkı payı isteminin de yerinde bulunmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve bilgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 710.000.- lira temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21.02.2000 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy