(556 S. KHK. m. 6)
Dava: Taraflar arasındaki davanın İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince görülerek verilen 17.5.1999 tarih ve 1996/876-1999/533 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi Ali Orhan tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalının, müvekkil şirketin distribütörü iken sözleşmesinin 25.12.1995 tarihinde feshedildiğini, fesih ihtarnamesinde müvekkile ait demirbaş eşyaların iadesi ile sözleşmenin 15. maddesinde açıklanan SKF. Logolu her türlü malzemenin de iadesinin istenmesine rağmen, davalı tarafça SKF. Marka ve logosunun aynen kullanılmaya devam edildiğini ileri sürerek, markaya tecavüzün durdurulmasına, tecavüz konusu eşya ve vasıtalara elkonulmasına, tecavüzün önlenmesine kararın ilanına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, 1985 yılından beri ve halen de SKF. Rulmanları sattığını, bunları gerek davacıdan gerekse distribütörlerinden aldığını markaya tecavüz ve logoyu teklif etmediğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davacının yurt dışındaki SKF. Firmasının temsilcisi olduğundan bahisle bu davayı açmış ise de, SKF. Firmasının temsilcisi olduğunu kanıtlayıcı delil sunmadığı, 3.3.1999 tarihli belgenin de temsilciliği kanıtlayan ve dava hakkı veren bir belge olmadığı gerekçesiyle davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve bilgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı dava dilekçesinde sonuç bölümünde sözleşmeden doğan hakları değil marka kullanımına ilişkin lisans sözleşmesinden kaynaklanan marka haklarını dava konusu etmiş bulunmasına göre yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 2.080.000 lira temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 10.04.2000 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy