(6762 S. K. m. 3) (3095 S. K. m. 2) (1086 S. K. m. 438)
Dava: Taraflar arasındaki davanın İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesince görülerek verilen 24.01.2000 tarih ve 1999/667 - 2000/12 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketine kasko poliçesiyle sigortalı araca davalılardan Niyazi Duran'a ait ve diğer davalı Hüseyin Duran'ın sevk ve idaresindeki aracın % 100 kusurla çarpması ile meydana gelen kaza sonucu 26.09.1997 tarihinde sigortalısına ödediği 242.158.000.- lira'nın tamamının ödeme tarihinden itibaren T.C. Merkez Bankası'nın kısa vadeli krediler için öngördüğü reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılardan Hüseyin Duran, babası Niyazi Duran'a ait araçla kazanın oluşumuna sebebiyet verdiğini beyan etmiş, ayrıca aracın sigortalı olduğunu davanın sigorta şirketine ihbarını istemiştir.
Davalılardan Niyazi Duran usule uygun tebliğe rağmen davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, yapılan yargılama sonunda dosyadaki belgelere ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davalının % 100 kusurlu olduğu ve yasal faiz verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 242.158.000.- lira'nın 26.09.1997 ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar vermiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Davacı vekili, dava dilekçesinde 242.158.000.- lira'nın 26.09.1997 ödeme tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş mahkemece yasal faize hükmedilmiş ve davacı tarafça yapılan 20.000.000.- lira bilirkişi ücreti masrafının da davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.
Davalının aracı kamyonet olup, tarafların tacir ve işin de davalının ticari işletmesiyle ilgili olmasına, TTK.nun 3 ve 3095 sayılı Kanun'un 2/3. maddesi uyarınca T.C. Merkez Bankası'nın kısa vadeli krediler için öngördüğü reeskont faiz oranına göre temerrüt faizi hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru olmadığı gibi davacı tarafından yapılan 20.000.- lira yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ve kararın davacı yararına bozulması gerekir ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm kısmının 1.bendinin 1 ve 2 nci satırlarındaki 26.09.1997 tarihinden itibaren yasal faizi sözcükleri çıkartılarak yerine değişen oranlar nazara alınarak reeskont faizi ile cümlesinin yazılmasına, yine hükmün 3.fıkrasının 1.satırındaki davacının yaptığı (6.459.422.) lira'nın çıkarılarak yerine (26.459.422.-) lira olarak yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2000 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy