(818 S. K. m. 41)
Dava: Taraflar arasındaki davanın Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesince görülerek verilen 30.11.1999 tarih ve 1999/464-1999/751 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi Salih Çelik tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkiline ait aracın, dava dışı Seyfettin Kaya'nın maliki olduğu araca çarpması sonucu Seyfettin'in müvekkili aleyhine Eskişehir 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/780 Esas sayılı dosyasına açtığı dava sonunda müvekkilinin %100 kusur nedeniyle 172.389.227 liraya mahkum edildiğini, müvekkilinin Seyfettin Kaya vekiline icra takibi sırasında 370 milyon lira ödeyerek ondan rücu belgesi aldığını, müvekkiline ait aracın plakası bulunmadığından ZMSS. yaptırılmadığını, ancak motor ve şasi numarası üzerinden 250 milyon limitle davalıya İMSS. poliçesi ile sigortalandığını, davalının bu kapsamda müvekkilinin 3. kişi olarak Seyfettin'e ödediği tazminat nedeniyle sorumluluğunun bulunduğunu ancak ödeme yapmadığını ileri sürerek 370 milyon liranın faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, olay tarihindeki ZMSS. poliçe limitinin, kesinleşen ilamda hüküm altına alınan 172.389.227 liranın altında kalması nedeniyle İMSS. poliçe teminatının devreye girmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlar doğrultusunda, davacının İMSS. poliçesi kapsamında davalının kendisine ödeme yaptığını beyan ettiği, ayrıca ZMSS. Poliçe limiti üzerinde kalan zararların İMSS. poliçesi kapsamına girdiği, oysa zarar miktarının ZMSS. Poliçe limitini aşmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 2.080.000 lira temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 06.07.2000 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy