Yargıtay 11.hukuk Dairesi 2001/19 Esas 2001/2591 Karar

(2004 S. K. m. 67) (3095 S. K. m. 2)

Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 2. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 19.04.2000 tarih ve 1999/402 - 2000/175 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi B. Y. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Karar: Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı şirketin N. Golf Kulübünün hissedarları olduklarını, davalının bu yeri kiralamak istemesi üzerine taraflar arasında kira sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme kararlaştırılan ücretin ödenmesine ilişkin olarak davalının bir kısım hisse senetlerini davacıya rehin etmesi nedeniyle menkul rehni sözleşmesinin imzalandığını, davalıya ihtarname gönderilmesine rağmen taahhüdünü yerine getirmediğinden dolayı menkul rehninin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibi yapıldığı, davalının itirazı ile icra takibinin durduğunu ileri sürerek itirazının iptali ile % 40 icra inkar tazminatının ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 4 ncü maddesi uyarınca alacağın muaccel hale gelmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamı nazara alınarak icra takip tarihi itibariyle davalının ödemesi gereken borçların 20.05.1999 ve 20.06.1999 aylarına ilişkin olup, toplamının 26.250 dolar olduğu, bakiye borç miktarının muaccel hale gelmediği, alacağın likit olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 13.125 Dolar'a 20.05.1999 tarihinden, 13.125 Dolar'a 20.06.1999 tarihinden itibaren yıllık % 7,25 ve değişen oranlardaki döviz faizi uygulanmak suretiyle davalı itirazının 26.250 Dolar üzerinden iptaline, tarafların icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davacı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı L. Türk Ltd. Şti. ile davacı T. Turizm İnşaat Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile D. Örme Sanayi ve Ticaret A.Ş. arasında imzalanan menkul rehni sözleşmesinin 4 ncü maddesinde Denilmektedir. Taraflar arasında imzalanan menkul rehni sözleşmesinin yukarıda bahsedilen maddesinde davalının her ay ödemesi gereken miktarın belirlendiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemenin gerekçeli kararında kabul ve red edilen bölümler için sözleşmenin yorumlanmasının gerektiği, bu nedenle alacağın likit nitelikte görülmediği belirtilmişse de, kabul edilen kısım için alacak miktarı likit niteliğindedir. Davalının sözleşmede belirlenen taksitlerden ikisini vadelerinde ödemediği sabittir. Bu durumda mahkemece kabul edilen toplam 26.250 USD alacak miktarı üzerinden % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Davacı şirket ile davalı şirket arasında imzalanan menkul rehni sözleşmesinin 4 ncü maddesinde belirtilmektedir. 3095 sayılı yasanın 2 nci maddesinde bir miktar paranın ödenmesinde temerrüde düşen borçlu, sözleşme ile aksi kararlaştırılmadıkça, geçmiş günler için 1 nci maddede belirlenen orana göre temerrüt faizi ödemeye mecburdur şeklinde düzenleme yapılmıştır. Bu durumda davacı ile davalı arasında akdedilen menkul rehni sözleşmesinde akdi temerrüt faizi uygulanacağı kabul ve taahhüt edildiğine göre, bu husus gözardı edilerek ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

4- Davalı vekilinin temyizine gelince, tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte yazılı nedenle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine 2 ve 3 nolu bentlerde yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabul ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, 4 nolu bentte yazılı nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, aşağıda yazılı bakiye 869.610.000.- lira temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 29.01.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)