(2004 S. K. m. 67)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Havran Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 16.05.2000 tarih ve 2000/42-2000/100 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gürkan Gençkaya tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalılar hakkında açtığı ayrı ayrı davalar ile davalıların Halk Bankasından aldıkları kredileri ödememeleri nedeniyle icra takibi yapıldığını, davalıların haksız olarak takibe itiraz ettiklerini beyanla, itirazın iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiş, açılan davalar birleştirilerek görülmüştür.
Davalılar, davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, iddia ve dosyadaki belgelere göre, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının davalılardan M. A.'ya işletme kredisi kullandırdığı diğer davalıların kefil oldukları, kredinin birinci taksitinin ödenip, diğerlerinin ödenmediği, itirazın haksız ve alacağın likid olduğu gerekçesiyle itirazın iptaline, takibin 703.906.250.-TL üzerinden devamına, 281.562.500.-TL icra inkar tazminatının davalılardan ayrı ayrı tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalılar temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davalılar hakkında tek icra takibi yapılmış ve her bir davalı bu takibe itiraz etmişlerdir. Her bir davalı açısından istenen miktar aynı kredi borcundan kaynaklanmaktadır. Davalıların, icra takibine vaki itirazları da aynı sebebe dayalıdır. Bu durumda davacının her bir davalı için ayrı ayrı itirazın iptali davası açarak, her dava için ayrı icra inkar tazminatı istemesi iyiniyetten yoksun olup, mahkemece tahsilde tekerrüre neden olmayacak şekilde bir kez inkar tazminatına karar verilmek gerekirken, ayrı ayrı inkar tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalıların temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalıların temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)