(556 S. KHK. m. 8)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 8. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 07.11.2001 tarih ve 2000/829-2001/714 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ayşe Altun tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, 1978 yılında kurulan müvekkili şirketin o günden itibaren çorap sanayiinin en büyük firmalarından birisi olduğunu, davacı şirketin ilk İSO 9002 kalite garanti sertifikasına sahip olduğunu, Tekstüre Talıana, Tekstüre Lıana, Tekstüre Ita markalarının 4.1.1991 tarihinde davacı adına tescil edildiğini, davacı şirketten istifa eden Turgay Yüksekgil'in davalı limited şirketi kurduğunu, davalı şirketin Samuray, Ita Lıana, Tanga, Blickhdıcht kelimelerinden oluşan markayı tescil için başvurduğunu, müvekkili itirazının Markalar Dairesince kabul edilmesine rağmen, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun davalı şirket itirazını kabul ettiğini, davalı markasının davacı şirkete ait markalarla benzerlik arz ettiğini ileri sürerek, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun 26.07.2000 tarih ve M.823 sayılı kararı ile işlem gören markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı vekili, dava konusu marka ile davacıya ait markaların birbirine benzemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı vekili, davacı markalarındaki esas unsurun Tekstüre sözcüğü olup, müvekkilinin tescilini istediği marka ile benzerlik göstermediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı markalarında esas unsurun İta Liana ve Taliana olmayıp esas unsurun Tekstüre, davalı markasında esas unsurun ise Blickdıcth Samuray kelimeleri olduğu, bunların da 556 sayılı KHK.nun 8. maddesi gereğince iltibas yaratma ihtimali olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 4.960.000 lira temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 17.06.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy