(1086 S. K. m. 436)
Dava ve Karar: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 6. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 24.10.2001 tarih ve 2001/277-727 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi duruşmalı olarak davalı Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 09.04.2002 günde davacı Avukatı D. U. gelip, davalı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin de süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi H. K. tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkiline ait tanınmış ü. s. markasının 29.30.32. sınıflarda kullanılmak üzere 1986 yılından beri tescilli ve kullanılmakta olduğunu, hal böyleyken, davalı şirketin, müvekkili şirketin tanınmış markası ile iltibasa neden olacak şekilde sayfoni markasını tescil için başvuru yaptığını ve diğer davalı Enstitü tarafından işleme alındığını, markaların benzerliği ve iltibasa yol açacağı gerekçesiyle ile yapılan itirazın haksız olarak red edildiğini ileri sürerek, davalı Enstitü kararının iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı Enstitü vekili, markaların farklı olup, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı vekili de, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia ve savunmaya, toplanan delillere nazaran, davalı şirketin tescil başvurusunda bulunduğu sayfoni sözcüğünün davacının önceden tescilli markasındaki Senfoni sözcüğü ile yazılış, okunuş, fonetik bakımdan vasat seviyedeki tüketiciyi yanıltacak düzeyde benzerlik bulunduğu, bu itibarla davacı itirazının haklı olup, davalı Enstitü kararının isabetli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı Enstitü vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Enstitü vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı enstitü vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün onanmasına, 250.000.000 TL. duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.720.000 lira temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.04.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy