(3095 S. K. m. 1)
Dava: Taraflar arasında görülen davada İzmir Asliye 4 Ticaret Mahkemesi'nce verilen 12.6.2003 tarih ve 2002/923-2003/417 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ayşe Altun tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin ithal ettiği mallarla ilgili ödemelerini bankalardan teklif istemek suretiyle TL karşılığı döviz satın alarak yaptığını, davacının davalı bankanın İzmir Şubelerinden de muhtelif tarihlerde ve muhtelif miktarlarda döviz satın aldığını, davalının 1997 yılı içerisinde müvekkilin satmış oldukları dövizler ile ilgili olarak teklif ettikleri döviz ıskontolarını ve/veya dolar dışındaki dövizlerde uygulanması gereken pariteyi yanlış uyguladığını ve bu şekilde müvekkilinden fazla para tahsil edildiğini ileri sürerek, 490.119.120 TL asıl alacak, 1.177.386.734 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 1.667.050.854 TL'nin 9.4.2002 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, uygulanması gereken kur ile uygulanan kur arasındaki farktan dolayı oluşan fark olan 1249.118.377 TL'nin faiziyle birlikte 13.3.2002 tarihinde davacıya ödendiğini, bir senelik sürenin geçmiş olması nedeniyle müvekkilinin kabul ettiği miktar dışında kalanı talep hakkının sakıt olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 9.4.2002 tarihi itibariyle davacı alacağının işlemiş faiziyle birlikte toplam 1.672.934.297 TL olduğu gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak 490.119.120 TL asıl alacak ve 1.177.386.734 TL işlemiş faizin davalıdan tahsiline, asıl alacağa 9.3.2002 tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiştir.
Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Bankalar Kanunu'nun 4672 sayılı yasayla değişik 14/5-c maddesi gereğince davalı Etibank A.Ş.den harç alınmasına mahal olmadığına, 11.5.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy