(6762 S. K. m. 1301) (818 S. K. m. 118)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 32. Hukuk Mahkemesi'nce verilen 09.04.2003 tarih ve 2002/405 - 2003/347 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Fatma Ali vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi S. Çelik tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı sigorta şirketi vekilinin, TTK.nun 1301 nci maddesi hükmüne dayalı olarak davalılar aleyhine açtığı rücu davası sonunda, mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalılardan F. Demir ve A. Demir temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan Fatma ve Ali'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Dava, TTK.nun 1301 nci maddesi hükmüne dayalı kasko sigorta rücu davasıdır.
Davalılardan Ali ve Fatma, davacının sigortalısına ait aracın, kendilerinin sürücüsü ve maliki oldukları araca hasar verdiğini savunarak, yanıt dilekçesinde takas definde bulunmuşlardır. Yanıt dilekçesi, süresi içinde kaleme alınmış ve aynı süre içerisinde mahkeme kalemince tebliğe çıkarılmış ise de, hakim havalesini taşımamaktadır. Davacı tarafça savunmanın genişletilmesi itirazı ile karşılaşmayan bu derinin dinlenmesi mümkündür. Davalılardan Fatma aracın maliki olup, davacının sigortalısına, takas alacağını ileri sürme hakkı bulunduğuna göre, sigortalının halefi davacıya karşı da aynı hakkı haizdir. Takas savunmasının mutlaka karşı dava olarak ileri sürülmesi zorunlu olmayıp, defi olarak ileri sürülmesi de mümkündür.
Bu durumda, mahkemece davalılardan Fatma'nın takas definin üzerinde durularak, bu savunmasını kanıtlaması olanağının verilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu savunmanın tartışmasız bırakılması doğru olmamış, hükmün bu dayalı yararına bu yönden bozulması gerekmiştir.
3- Aynı davalılar, yanıt dilekçesinde, davacının, davacıdan önce gönderdiği ihtarnamede 7 günlük atıfet süresi tanıdığını savunmuşlar ve bu hususu açıkça temyize de getirmektedirler. Dosya içerisinde, davacının, sadece davalılardan Ali'ye hitaben kaleme aldığı ihtarname mevcut olup, bu ihtarnamede de, davacı, dava konusu meblağın 7 gün içinde ödenmesini istemiştir. İhtarnamede faiziyle birlikte ödeme istemi bulunmadığından, davacının sigortalısına yaptığı ödemenin tarihi ile ihtarnamenin tebliğinden itibaren başlayan 7 günlük sürenin sonu arasında işleyen temerrüt faizine ilişkin hakkın saklı tutulmadığı, dolayısıyla atıfet süresi tanındığının kabulü gerekir.
Bu durumda, ihtarnamenin tebliği tarihi belirlenerek, eklenecek 7 günlük süre sonundan itibaren temerrüt faizine, davalılardan Ali bakımından hükmedilmesi gerekirken, istem gibi selefe yapılan ödeme tarihinin, bu dayalı bakımından temerrüt faizinin başlangıcına esas alınması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bu dayalı yararına bozulması gerekmiştir.
4- Davalılardan Fatma da, yanıt dilekçesinde, davacının kendisine 7 günlük atıfet süresi tanıdığını savunmuş ve bu hususu temyize de getirmiştir. Bu davalıya bu savunmasını kanıtlama olanağı verilmesi, sonucuna göre bu dayalı bakımından da temerrüt faizi başlangıcının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu bu dayalı bakımından da aynı tarihin temerrüt faizine başlangıç alınması doğru bulunmamış, hükmün bu dayalı yararına da bu nedenle bozulması gerekmiştir.
5- Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi Genel Şartları'nın 12/4 ncü maddesine dayanılarak, mahkemece, hükmolunan tazminat ile sigorta bedeli arasındaki orana göre davalılardan sigorta şirketi bakımından, yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilirken, bu oranın yaklaşık % 15 olduğunun dikkate alınması gerekirken, % 40 oranına göre bu davalı yargılama gideri ve vekalet ücreti hükmedilerek, diğer dayalılar Ali ve Fatma bakımından müteselsil sorumluluk noktasında aleyhe hüküm tesisi de keza isabetsiz olup, hükmün diğer bu davalılar yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan Ali ve Fatma'nın diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 4 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalılardan Fatma'nın, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan Ali'nin, 5 nolu bentte açıklanan, nedenlerle bu davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına ayrı ayrı BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.11.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy