(2918 S. K. m. 20/d, 85)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Şuhut Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 17.10.2002 tarih ve 2000/19 - 2002/173 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ziyaeddin'e ait araçta yolculuk yaparken davalı Nuri'nin sevk ve idaresindeki diğer davalı Ramazan'a ait aracın çarpışması sonucu müvekkilinin yaralandığı, açılan ilk davanın kısmen kabul edildiğini, yapılan tedavinin sonuç vermemesi nedeniyle davacının sürekli malul duruma geldiğini ileri sürerek, 3.000.000.000 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı Ziyaeddin K. ve Nuri Ç. vekili, davacının belli bir işinin olmayıp maddi ve manevi zararının ilk davada hüküm altına alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı, yanıt vermemiştir.
Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, Adli Tıp Kurumundan verilen raporda davacı tedavisinin ve iş göremezliğinin 9 aya kadar uzayabileceğinin belirtildiği gerekçesiyle, 217.093.760 TL tazminatın 30.09.1996 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ve davacının Gönen olan soyadının karar başlığında Görgülü olarak yazılmasının maddi hata olup, mahkemece her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunduğunun anlaşılmasına göre davacı vekilinin (2), davalı Ramazan Ç.'nun (3) ve tüm davalıların (4) numaralı bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Dava, davalı Ziyaeddin'e ait araçta yolcu olarak bulunan davacının diğer davalı Nuri'ye ait araç ile çarpışması sonucu meydana gelen trafik kazasında davacının yaralanması nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Dava dilekçesinde, karşı araç sürücüsü olduğu iddiasıyla Nuri Ç. aleyhinde dava açılmasına rağmen, mahkemece Nuri Ç.'nun karar başlığında gösterilmeyerek, hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru değildir.
Öte yandan; dava konusu trafik kazası 30.09.1996 tarihinde meydana gelmiş olup, 07.10.1998 tarihli Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Dairesi raporunda, davacının 9 ayda iyileşebileceği bildirilmiştir. Buna göre, davacının iyileşme süresinin 30.06.1997 tarihine kadar devam ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının geçici iş göremezlik tazminatı alacağının hesabında, 641.088 TL/gün olan 1996 yılı yevmiyesinin, 1997 yılından itibaren 01.0314.400 TL/gün olarak yeniden değiştirildiği ve 1997 yılına isabet eden iyileşme süresi için yeni ücretin esas alınması gerektiği gözetilmeyerek, sadece 1996 yılı günlük yevmiyesi üzerinden tazminata hükmedilmesi de yerinde görülmemiş, kararın bu nedenlerle davacı yararına bozulması gerekmiştir.
3- Davalı Ramazan Ç.'nun temyizine gelince; Davacı vekili, davalı Ramazan Ç. aleyhinde 03 DF 242 plakalı aracın işleteni olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, olay tarihi itibariyle 03 DF 242 plakalı araç işleteninin kim olduğu konusunda herhangi bir araştırılma yapılmadığı gibi, trafik kazası tespit tutanağında, bahsedilen aracın malikinin davalı Ramazan Ç. değil, dava dışı Fevzi Ç. olduğu yazılıdır. Mahkemece, davalı Ramazan Ç. aleyhinde hangi hukuki nedenle sorumlu olduğu konusunda yeterli bir inceleme yapılmadan, sorumluluğuna karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı Ramazan Ç. yararına bozulması gerekmiştir.
4- Ayrıca, davacı tarafından davalılar Ziyaeddin K. ve Nuri Ç. aleyhinde 1997/52 Esas numarası ile açılan davada davacı yararına hükmedilen 100.000.000 TL geçici iş göremezlik tazminatının, işbu dosyada belirlenen toplam geçici iş göremezlik tazminatı alacağından mahsup edilmesi gerekirken, bu hususun gözetilmemesi de yerinde görülmemiş, kararın tüm davalılar yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, davacı ve davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına, 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Ramazan Ç. yararına, 4 numaralı bentte açıklanan nedenlerle tüm davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 23.06.2003 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy