(1086 S. K. m. 288) (6762 S. K. m. 1) (2004 S. K. m. 67)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Konya Asliye 1.Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01.10.2003 tarih ve 2002/260-2003/517 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ayşe Altun tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket adına taşımacılık yaptığını, ödenmeyen taşıma ücretinin tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, icra-inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin davacıya borcu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece dosya kapsamına göre, dosyaya sunulan S. başlıklı fişlerin imzasız ve yetkili temsilci tarafından da tasdiksiz belgeler olduğu, hizmetin görüldüğüne delil teşkil edemeyeceği gibi bu fişlerin neyin karşılığı olarak tanzim edildiğinin de belirlenemediği, davacının, verdiğini iddia ettiği hizmeti yaptığını kanıtlayamadığı, davacının yemin deliline de başvurmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava, taşıma sözleşmesinden doğan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.
Davacı taraf, taraflar arasında şifahi sözleşme olduğunu belirterek, sözleşmenin varlığını kanıtlamak için araç giriş ve çıkış makbuzları ile tanık deliline dayanmıştır. Her ne kadar HUMK.nun 288 nci maddesi uyarınca dava konusu sözleşmenin yazılı belge ile kanıtlanması gerekiyorsa da, davanın tarafları karşılıklı olarak tanık listesi vermiş ve tanık dinlenilmesine karşı çıkmayarak, tanık beyanlarına içerik yönünden itiraz etmişlerdir. Taraf vekillerince gösterilen tanıkların genel olarak beyanlarından, davacının davalı için taşıma yaptığı, ancak ücretin ödenip ödenmediği konusunda yeterli bilgiye sahip olmadıkları anlaşılmaktadır. Davacı taraf ise, davalı tarafın antetini taşıyan makbuzların iadesi karşılığında taşıma ücretinin ödeneceğini, makbuzların davacı elinde olması halinin, ücretin ödenmediğini gösterdiğini iddia etmiştir. Bir kısım tanıklar da, uygulamanın, davacının iddia ettiği gibi olduğunu belirtmişlerdir.
Bu durumda mahkemece, taşıma sözleşmesinde, her taşıma öncesi ve sonrasında makbuz verilmesi hali ile davalı tarafın imza ve kaşesini taşımayan bu makbuzların ücretin ödenmediğine karine teşkil edip etmeyeceği, makbuzların davalı aleyhine delil teşkil edip etmeyeceği konusunda ticari örf ve adet olup olmadığının TTK.nun 1/2 nci maddesi uyarınca araştırılması gerekirken, bu konuda bir araştırma yapılmadan yazılı gerekçeyle davanın reddedilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy