(4721 S. K. m. 23) (818 S. K. m. 19, 20) (4077 S. K. m. 10)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Bursa Asliye 2. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 23.09.2002 tarih ve 2001/384 - 2002/586 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ata Durak tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkil şirket ile davalı banka şubesi arasında imzalanan tüketici kredisi sözleşmesinde kararlaştırılan ödeme planının davalı tarafından değiştirildiğini, bu uygulamanın 4077 sayılı Kanun'un 10 ncu maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek, davalının ödeme planının değiştirilmesi şeklinde muarazasının önlenmesini, fazla ödenen (130.378.902.-) TL.nın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, taraflar arasındaki sözleşmenin tüketicisi kredisi değil, genel kredi sözleşmesi olduğu, davalının uygulamasının Genel Kredi Sözleşmesi'nin 4, MK.nun 23/2, BK.nun 19 ve 20 nci maddelerine uygun bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17.11.2003 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy