(1163 S. K. m.1)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Konya Asliye 1. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 29.01.2003 tarih ve 1998/1584-2003/35 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Salih Çelik tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı kooperatifin üyesi müvekkilinin ihracına ilişkin kararın iptaline ilişkin ilamın kesinleştiğini, bu arada davalının müvekkili yerine üye aldığını ileri sürerek, müvekkiline verilmesi gereken dairenin aynen teslimini, olmazsa şimdilik 4.000.000.000 lira tazminatın ve şimdilik 500.000.000 lira mahrum kalınan kira gelirinin ıslah dilekçesi ile de 1.414.229.077 lira daha tazminatın dava tarihinden itibaren reeskont oranında temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 4.000.000.000 liranın dava tarihinden itibaren, 1.414.229.077 liranın ise 24.02.2002 tarihinden itibaren değişen oranlarda reeskont faizi ile birlikte tahsiline, kira alacağına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Davacı üye ile davalı kooperatif arasındaki ilişki, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 1 nci madde hükmü karşısında, ticari değildir.
Bu durumda mahkemece, 4.000.000.000 liranın 24.11.1998 olan dava tarihinden itibaren 01.01.2000 tarihine kadar yasal, 01.01.2000 tarihinden tahsil tarihine kadar reeskont ( yasal ), 1.414.229.077 liranın ise 24.06.2002 tarihinden itibaren reeskont ( yasal ) oranda ( değişen oranları ile birlikte ) tahsiline hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.
Sonuç: Yukarıda ( 1 ) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ( 2 ) nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2003 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy