(818 S. K. m. 83) (1086 S. K. m. 438)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 5. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 24.10.2002 tarih ve 2000/869-2002/592 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ahmet Susoy tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili şirketin imal ettiği büro mobilyalarının nakli hususunda davalı şirketle anlaşmaya varıldığını, bu anlaşma gereğince müvekkili şirket önünde mal almak üzere süre bekleyen kamyonun, trafik kazası neticesinde hasarlanıp, davalı firmanın talimatıyla dava dışı Merkez Çelik firmasından yük alarak ayrıldığını, müvekkilince nakliyat için davalıya (5400) DEM ödeme yapılmasına karşın nakliyat gerçekleşmediğinden paranın istirdadının talep edildiğini ancak davalı tarafından buna yanaşılmadığını belirterek, (5400) DEM'in aynen yada fiili tahsil tarihindeki TL. karşılığının davalıya zararın ödendiği 17.11.1999 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili şirkete ait aracın davalı tarafından (7) gün müddetle bekletildiği ve davacı tarafından yükleme yapılmadığını, yükleme yapılmamasının müvekkilinden kaynaklanmayıp, aynı tarihlerde gidilebilecek başka bir taşıma işine de gidilememesi nedeniyle bu taşıma ücretinden de mahrum kalındığını belirterek, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosyadaki kanıtlara nazaran, taraflar arasındaki anlaşma uyarınca Kayseri'den Almanya'ya nakliye için 06 YEK 25 plakalı kamyon ile 06 TCZ 87 plakalı römorkun davacının iş yerinde hazır bulunduğu, Jandarma belgelerine göre 17.11.1999 tarihinde kamyonun kazaya karıştığı, ancak, taşımanın kaza nedeniyle değil davacının yükü hazır edememesinden doğduğu, kamyonun 19.11.1999 tarihinde başka bir firmadan yükleme yaparak geri döndüğü, UND yazısına göre teamül gereği ilk iki gün sayılmayacağından, davalının 1 günlük bekleme ücreti alacağının bulunduğu, 180 DEM bir günlük bekleme ücretinin düşülmesi sonucunda kalan (5220) DEM.in aynen yada tahsil tarihindeki TL. karşılığının, 29.03.2000 tarihinden itibaren aynen tahsilde devlet bankalarının 1yıl vadeli DEM cinsi mevduata uyguladığı faiz, TL. olarak tahsilinde ise avans oranında temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Ancak, mahkemece, hüküm altına alınan 5220 DEM'in aynen ya da fiili tahsil tarihindeki TL karşılığının 29.03.2000 tarihinden itibaren Devlet bankalarının bir yıl vadeli DEM mevduatına uyguladıkları faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verildikten sonra, davacının sebepsiz zenginleşmesine yol açacak biçimde yabancı para alacağına TL tahsilinde avans oranında temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesi yanlış olmuş ve kararın açıklanan nedenle davalı yararına bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşılmakla HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Sonuç: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinde yer alan TL tahsilinde, 4489 sayılı yasa ile değişik 3095 sayılı yasa 2. maddesi uyarınca avans faizi ibarelerinin karardan çıkartılmasına, kararın düzeltilmiş bu yeni şekli ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy