(818 S. K. m. 61)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Bigadiç Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.02.2003 tarih ve 2001/53 - 2003/40 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi P. Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili ve N.'in M. lehine davalı banka tarafından akdedilen 400.000.000.-TL bedelli kredi sözleşmesine müştereken ve müteselsilen kefil olduklarını, sözleşmenin borçlusu olan M.' nın kredi borcunu ödemediğini, müvekkili ve diğer kefil N.'in ayrı ayrı 446.000.000.-TL ödediklerini, yapılan işlemin müteselsil sorumluluk ilkelerine aykırı olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin fazladan ödemek zorunda bırakıldığı 223.000.000.-TL. sının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilince M. lehine açılan kredi de davacı Ahmet ve diğer kefil N.' in müteselsil kefil sıfatıyla her birinin 400.000.000.-TL ve sözleşme hükümleri gereği işleyen faiz ve masraflardan sorumlu olduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, kredi sözleşmesi ile kefillerin sorumlu olduğu limitin 400.000.000.-TL olduğu, her bir kefilin rücu hakkı saklı kalmak üzere bu limite kadar olan parayı ödemeleri durumunda sorumluluktan kurtulacakları, olayda her iki kefil de bu ödemeyi yaptığı için bankanın sebepsiz zenginleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Davacı müteselsil kefilin, kendisinden 27.09.1999 tarihli ihtarname ile istenen 3.103.143.973.-TL tutarındaki meblağın 446.000.000.-TL. lık kısmını ilk talebi müteakip hiçbir ihtirazı kayıt öne sürmeden ve rızaen ödemiş olmasına göre, artık fazla ödemede bulunduğu iddiası ile ve BK. nun 61 nci maddesine dayanarak geri istemesinin mümkün olamayacağı gözetilmeden, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı banka yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy