(4721 S. K. m. 683, 789)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Kadıköy Asliye 3.Ticaret Mahkemesi'nce verilen 14.10.2002 tarih ve 2002/825-2003/1135 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gürkan Gençkaya tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu taşınmaza davalıların yol olarak kullanmak suretiyle tecavüzde bulunduklarını ileri sürerek, el atmanın önlenmesine ve yerin eski hale getirilmesi için yapılması gereken masrafların davalılardan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Kooperatif vekili, tarafların kooperatif üyesi olduklarını, kat irtifakı ve kat mülkiyeti tesis edilmediğinden bütün alanların ortak olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı Hüseyin D. vekili, evlerin dik bir yamaca yapıldığını, çok sık istinat duvarları inşa edildiğini, buralardan binalara giriş yolu yapıldığını, ortak kullanım alanları olduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosyadaki belgelere göre, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, uyuşmazlığın çözümü için vaziyet planından yararlanılması gerektiği, bu plana aykırı olarak somut olayda tarafların çoğu davacının sınırları içinde kalan yolu müşterek olarak kullandıkları, her iki villaya planda gösterildiği şekilde müstakil ve ayrı bir yol tertiplenmesi için fiziki bir engelin bulunmadığı gerekçesiyle, davalı kooperatif hakkındaki davanın reddine, tasdiksiz vaziyet planına göre eski halinin otopark olması sonucunda eski hale getirilerek müdahalesinin önlenmesine, otopark olarak eski hale getirilmesine, giderlerin davalı Hüseyin D 'ndan tahsiline karar verilmiştir.
Karar, davalı Hüseyin D. vekilince temyiz edilmiştir.
Dava, el atmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.
Davacı ile davalı Hüseyin D diğer davalı kooperatifin üyesi olup, kat mülkiyeti ve kat irtifakı tesis edilmemiş olan kooperatifte birbirine komşu olan evleri kullanmaktadırlar.
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, tarafların evlerine girmek üzere kullandıkları iki bina arasındaki yaya yolunun davacı kullanım alanına tecavüzlü olarak kullanılıp kullanılmadığı noktasında toplanmaktadır.
Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde eldeki tek veri olan şerefiye paftasının zemine uygulanması neticesinde tarafların ortak olarak kullandığı yaya yolunun davacının kullanım alanına tecavüz teşkil edecek şekilde yapılmış olduğu, ortak sınıra bir duvar çekilerek uyuşmazlığın giderilebileceği açıklanmıştır.
Mahkemece davalı kooperatif hakkındaki dava, gerekçe gösterilmeksizin reddedilmiş ise de, uyuşmazlığa konu kullanım şeklinin davalı Hüseyin D. tarafından tesis edildiği kanıtlanamadığı gibi, davalı kooperatif vekili rapora karşı itirazında şerefiye paftasının zeminin müsait olmaması nedeniyle kooperatifçe tam olarak uygulanamadığını belirterek kusurun kendilerinde olduğunu benimsemiştir.
Her ne kadar fiili olarak haksız müdahaleyi davalı Hüseyin D. gerçekleştirmiş ise de, haksız kullanıma neden olan davalı kooperatifin de eski hale getirme masraflarından sorumlu olması gerekmektedir. O halde, mahkemece davalı kooperatifinde sorumlu tutulması gerekirken, yazılı olduğu şekilde hakkındaki davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 29.11.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy