(6762 S. K. m. 1301, 767)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 16.Hukuk Mahkemesi'nce verilen 10.12.2003 tarih ve 2002/1848-2003/1023 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gürkan Gençkaya tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili tarafından nakliyat sigorta poliçesi düzenlenen emtianın davalı tarafından taşınması sırasında meydana gelen kazada emtianın hasara uğradığını, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, yapılan icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, sorumluluğun yüklemeyi yapan firmaya ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosyadaki belgelere göre, davanın 10 yıllık zamanaşımı süresi içinde açıldığı, davalı sürücünün kazada %50 kusurlu olduğu, hatalı yüklemeyi yapan dava dışı firmanın da %50 kusurlu olduğu sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile icra takibinin 01.0369.000.000.TL. asıl alacak ve 1.232.100.000.TL. işlemiş faiz üzerinden devamına karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava, taşıma sigortası yapan davacı şirketin kendi sigortalısına ödediği meblağı, kusurlu taşıyıcıdan tahsil etmek üzere açtığı rücu davasıdır.
T.T.K.nun 1301 nci maddesine göre, sigortacı ödediği miktar için sigortalıya halef olur. Taşıma ilişkisinde taşıtan durumundaki sigortalı hangi haklara haiz ise, rücu davasında sigorta şirketi de aynı haklara sahiptir.
Dolayısıyla sigortalının tabi olduğu zamanaşımı süresinin sigorta şirketi hakkında da uygulanması gerekmektedir.
Davalı, yargılama sırasında süresi içerisinde zamanaşımı def'inde bulunmuş olup, mahkeme, ilk olarak icra takibinin iki yıl içerisinde yapıldığı gerekçesiyle ve daha sonra gerekçeli kararda taşıma sözleşmesinin 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu gerekçesiyle, zamanaşımı def'ini yerinde bulmamıştır.
Zarar, taşıma akdinin ifası sırasında meydana gelmiş olup, zamanaşımı savunmasının TTK.nun 767 nci maddesi hükümleri gözetilerek değerlendirilmesi gerekir. Mahkemece karar gerekçesinde isabetli olarak bu maddenin uygulanacağı kabul edilmiş ise de, anılan maddeye göre taşıma sözleşmesinden doğan tüm alacakların bir yılda zamanaşımının uğrayacağı düzenlenmiş olup, ancak, 767/5.maddede taşıyıcının hile veya ağır kusur durumunda zamanaşımının bu madde hükmüne tabi olmayacağı belirtilmiştir.
Yapılan yargılamada davalı taşıyıcının hilesi veya ağır kusuru ileri sürülmemiş olup, Mahkemece de yaptırılan bilirkişi incelemesi ile taşıyıcının %50 kusurlu olduğu belirlenmiştir. Bu durumda T.T.K.nun 767/1. ve 5. bentlerin somut olay yönünden değerlendirilmesi gerekirken bu hususun karar yerinde tartışılmaması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.02.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy