(6762 S. K. m. 1019) (2004 S. K. m. 67)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Mersin Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 12.03.2004 tarih ve 2000/173-2004/130 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Dilek Çakıroğlu tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı nakliyecinin Almanya-İzmir arasında tütün taşıtmak isteyen Alman R.J.Reynolds Tobacco firması ve Avusturya-Aşkabat arasında medikal ilaç taşıtmak isteyen Nycomed Austrıa firması ile anlaştığını, bu taşımaların aracı nakliyeci müvekkili tarafından yapılması hususunda taraflar arasında mutabakata varıldığını, müvekkilinin de yükün taşınması işini dava dışı Gökşen Nakliyat ve Öz Bilal Nakliyat firmalarına verdiğini, taşımalar yapılıp mallar yerine teslim edildiği halde davalının müvekkiline ödemesi gereken navlun bedelini ödemediğini ve alacağın tahsili için başlatılan icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacı şirketin Mersin'de bir dönem şubeleri olarak faaliyet gösterdiğini ve daha önce pek çok ticari ilişkileri olduğunu, bu dönemden davacı şirkette müvekkiline iade edilmeyen şirketlerine ait başlıklı (logolu) belge, evrak ve kaşelerin mevcut olduğunu, davacının haksız ticari rant temin etmek için bu davayı açtığını, davacının tek taraflı olarak tanzim ettiği faturaların müvekkili şirket kayıtlarında bulunmadığını, davacının müvekkilinin adını kullanarak yaptığı taşıma işleminin bedelini taşımayı yaptıran firmadan tahsil ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece toplanan delillere göre, davalı temel ilişkiyi kabul etmediğinden davalı tarafından davacıya gönderildiği iddia edilen ve taşıma konusundaki anlaşmaya delalet eden fakslarda davalı şirket adına imzası bulunanların dinlenilmesi gerektiği, davalı şirket yetkilisi Adnan Demir Vural'ın imzaların kendisine ait olmadığını ve şirket müdürü Menderes Gölgeli'ye ait olduğunu bildirdiği, bu şahsın adresinin tespit edilemediği, davacı vekilinin bu tanığın dinlenmesinden vazgeçtiği, avans gönderildiği iddiasının da belgelendirilemediği, dolayısıyla taraflar arasında bir sözleşme yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Taraflar arasındaki taşıma anlaşmasına ilişkin olduğu belirtilen ve davalı tarafından davacıya gönderildiği iddia edilen 22.11.1999 tarihli telefaks mesajı ve yükleme teyidine ilişkin faksların altında 0 384 213 56 21 nolu faks cihazından gönderilmiş olduğu yazılmış olup, davalı delilleri arasında sunulan belgelerde de davalı şirketin faks numarasının aynı olduğu görülmüştür. Yükleme teyidine dair faks mesajında davalı şirket kaşesinin altında imzası bulunan Adnan Demir Vural talimatla alınan ifadesinde; 1997-2000 tarihleri arasında davalı şirkette muhasebeci olarak çalıştığını, yükleme teyidi faksındaki ismi altındaki imzanın kendisine ait olduğunu, diğer fakstaki imzanın kendisinin olmadığını, şirket şubesi Mersin olduğu için yükleme teyitlerinin oradan geçtiğini, onayını ise Nevşehir'deki şirket merkezinin yaptığını, faks içeriğini Mersin'deki şirket yetkilisi Zekeriya Bey'in bildiğini belirtmiş, davacı firma yetkilisi Zekeriye Küçükerciyes, diğer faks mesajı altındaki davalı şirket kaşesi altındaki imzanın Menderes Gölgeli'ye ait olduğunu beyan etmiş, ancak bu şahsın adresi temin edilemediğinden dinlenilememiştir. Mahkemece anılan faks mesajlarının davalı şirkete ait faks cihazından davacı şirkete gönderilip gönderilmediği hususunda uzman bilirkişi incelemesi yaptırılmadan, Adnan D.Vural'ın ifadesi ve davacı tarafça 17.10.2003 tarihli celsede sunulan deliller (davalı firmaya dava dışı yabancı firmadan gönderilen dava konusu taşımaya dair yükleme anlaşması, davalıya bu firmadan gönderilen paraya ilişkin makbuz, avans konusundaki telefaks mesajı) değerlendirilmeden, dava dışı firmadan davalıya gönderilen paranın davalı adına tahsil edilip edilmediği, bu paranın davalı kayıtlarına girip girmediği hususları tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14.11.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy