(6762 S. K. m. 1301) (2918 S. K. m. 93) (Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları (ZMSS) A.1)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 13. Hukuk Mahkemesi'nce verilen 15.12.2004 tarih ve 2004/155-2004/605 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Sigorta vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ramazan Özcan tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekilinin, TTK. nun 1301 nci maddesi hükmüne dayalı olarak, davalılar aleyhine açtığı rücu davasında, yargılama sonunda mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen kararı, davalılardan sigorta vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve park halindeki aracın, içinde sürücüsü olmaksızın kayarak kazaya neden olması halinin, aracın kurallara uygun park edilmemesine dayalı olarak işletilme halinde sayılmasının tabi bulunmasına göre, davalılardan sigorta vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Dava, kasko sigortası sözleşmesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 93. maddesi hükmü ile Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesi Genel Şartları'nın 1. maddesi hükmü uyarınca, davalılardan sigorta şirketi, sigortalı aracın verdiği hasardan poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydı ile sorumludur.
Somut olayda, dosyada bulunan zorunlu mali sorumluluk sigortası poliçesi fotokopisine göre, davalı sigorta aleyhine sigorta limitini aşacak şekilde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.
Bu durumda mahkemece, anılan hükümler çerçevesinde, davalı sigortanın limitle sınırlı olarak sorumluluğuna hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.
Sonuç: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan sigorta vekilinin diğer temyiz diğer itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davalılardan sigorta yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy