(818 S. K. m. 404)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Şişli Asliye 4. Hukuk Mahkemesi'nce verilen 24.02.2005 tarih ve 2004/233-2005/43 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi A. D. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü.
Karar: Davacı vekili, emlak komisyonculuğu yapan müvekkili şirket ile davalı arasında dava dilekçesinde belirtilen gayrimenkulü satılmasına aracılık edilmesi için 23.11.2001 tarihli bir sözleşme imzalandığını, sözleşme süresinin 90 gün olup 21.02.2002 tarihinde sona erdiğini, davalı şirketin 19.02.2002 tarihinde bu gayrimenkulü dava dışı 3. kişiye sattığı halde sözleşmenin 6. maddesini gerekçe göstererek müvekkiline komisyon ödemediğini, oysa anılan sözleşmenin 3. maddesi uyarınca müvekkilinin komisyon alacağının doğmuş bulunduğunu ileri sürerek, şimdilik (49.500) ABD Doları'nın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, dava konusu gayrimenkulün devir tarihinin 03.04.2002 olduğunu, sözleşmenin 6. maddesi uyarınca alıcı 3. kişiyi müvekkili ile tanıştırmayan davacının komisyon hakkının doğmadığını, sözleşmenin sonradan düzenlenen 6. maddesinin 3 maddeyi bertaraf ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, taraflar arasındaki sözleşmenin 6. maddesi uyarınca davacının komisyon alacağının doğması için, bu satım sözleşmesinin kendisinin tanıştırdığı, bulduğu veya gönderdiği kişilerle imzalanması veya fiilen satış yapılması gerektiği, oysa davacının dava konusu gayrimenkulün satışı sırasında aracılık etmediği gibi alıcıyı dahi tanımadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava, tacirler arası tellallık sözleşmesine dayalı alacağın tahsili istem ine iliş kindir. Taraflar arasındaki sözleşmesinin 3. maddesinde açıkça, davalı müşterinin gayrimenkulle ilgili olarak kendisine gelen tüm başvuruları davacıya bildirmeyi, bu kişilerle işlemde bulunması halinde davacıya komisyon ödemeyi kabul ettiği belirtilmiştir. Sözleşmenin değiştirilen 6. maddesi dahi bu hükmü destekler niteliktedir. Bu durumda davalı müşterinin, sözleşme süresi içinde taşınmazı başkasına satması halinde, bu kişiyi davacı tanıştırmasa dahi komisyon ödemesi gerektiği açıktır. Sözleşmenin 23.11.2001 tarihinde imzalandığı ve süresinin 90 gün olduğu da sözleşmede belirtilmiştir. Buna göre, sözleşmenin geçerli olduğu son gün, 21.02.2002 günüdür. Davalıya ait 21.02.2002 tarihli internet sayfasında ve aynı tarihli İMKB. günlük bülteninde, dava konusu gayrimenkullerin satıldığı bildirildiğine göre mahkemece, davacının komisyon isteyebileceğinin kabulü ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davacı yararına BOZULMASINA ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.09.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy