(4389 S. K. m. 14) (5411 S. K. m. 140) (1086 S. K. m. 438)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Bursa Asliye 2. Ticaret Mahkemesi'nce verilen 18.04.2005 tarih ve 2003/762-2005/136 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Deyiş Cesur tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin satın aldığı taşınmaz üzerinde eski maliki tarafından kredi teminatı karşılığında ipotek koydurulduğunu, ipotek konusu borcun ödenmesi üzerine ipoteğin fekki yazısının ilgilisi tarafından tapuya süresinde ibraz edilememesi ve lehine ipotek verilen bankanın Bayındırbank A.Ş.'ne devredilmesi nedeniyle ipoteğin terkin edilemediğini ileri sürerek 1716 Ada 33 parselde kayıtlı 7 no'lu bağımsız bölüm üzerindeki ipoteğin terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, yetki itirazında bulunarak ipoteğin fekki yazısı için banka müşterisinin banka nezdinde riskinin bulunmaması gerektiğini, Etibank tarafından verilen ipoteğin fekki yazısının davacı tarafından süresinde tapuya verilmemesinden müvekkilinin sorumlu olmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre davalı banka lehine konulan ipoteğin kaldırılması koşullarının oluştuğu, davalının açılan davayı ilk celse kabul etmediğinden yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiği kanaatine varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Ayrıca, davalı Etibank A.Ş.'nin hisselerinin tamamı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'na ait olan Bayındırbank A.Ş.'ne devredilmiş olduğunun anlaşılmasına göre, gerek hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 14 üncü maddesi 5-c fıkrası uyarınca gerekse 01.11.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 140. maddesi uyarınca davalı bankanın her türlü vergi, resim ve harçtan muaf olduğu anlaşılmakla davalı bankanın harç ile sorumlu tutulmaması gerekirken, anılan yasal düzenlemelere aykırı olarak yazılı şekilde başvuru harcı yüklenmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden davalı yararına bozulması gerekmiş ise de; anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK.nun 438/7 nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm fıkrasının 4. paragrafındaki 7.88,00YTL ilk harç ibaresinin silinmesi suretiyle düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, 19.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy