(1086 S. K. m. 74)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Üsküdar 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.12.2007 tarih ve 2006/899 - 2007/894 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Berkant Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında kredi kartı üyelik sözleşmesi imzalandığını, aldığı kredi kartını kullanmasına rağmen borcunu ödemediğini, hesabın kat edildiğini ileri sürerek, 3.874.93 YTL'nın ödeme tarihinden itibaren en yüksek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, tüketici mahkemesinin görevli olduğunu, davacının anormal faizle alacak talep ettiğini, 4822 sayılı Yasa başvurularını dikkate almadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında kredi kartı üyelik sözleşmesi imzalandığı, davacının davalıya kredi kullandırdığı, borcunu ödemediği, hesabın kat edildiği, alacağın belirlendiği gerekçesiyle 3.874.93 YTL'nın 27.06.2003 tarihinden itibaren işleyecek olan %53.4 oranında temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Dava, kredi kartı üyelik sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Ancak, davacı alacağının yasal temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmesine rağmen HUMK. nun 74. maddesine aykırı şekilde bu talebi aşılarak akdi temerrüt faizi olan %53.4 oranı esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy