(1086 S. K. m. 284)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 08.04.2008 tarih ve 2006/401 - 2008/106 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Muktedir Lale tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı şirket çalışanının müvekkili çalışanı Yaşara Güler'e otellerinin kapalı otoparkının bulunduğunu bildirmesi üzerine müvekkili şirket çalışanın davalı otelinde ücretini ödeyerek konakladığını, müvekkili çalışanının içinde tül emtiası yüklü aracı davalı görevlileri refakatinde otelin garajına park ettiğini ve aracın anahtarlarını otelin görevlilerine teslim ettiğini, bir sonraki gün aracın anahtarını istediğinde aracın camının kırılarak emtianın ve bir kısım evrakların çalındığının anlaşıldığını, hırsızlık olayının davalı şirketin sorumluluğunda meydana geldiğini ileri sürerek, şimdilik 15.871,01 YTL'nın temerrüt faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının aracını park ettiği dava konusu otoparkla ilgili müvekkilinin yönetim, işletim veya denetim yetkisinin bulunmadığını, davacı şirket yetkilisine otelin otoparkında yer olmadığının, ancak istenmesi halinde otelin 400 mt. ilerisinde bir otoparkın bulunduğunun bildirildiğini, aracın içerindeki değerli eşyaların otelin emanet bölümüne konabileceğinin söylendiğini, davacı şirket yetkilisinin sorumluluğunun kendisine ait olacağını belirterek aracı otoparka bıraktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, dava konusu hırsızlık olayının meydana geldiği yerin davalı şirketin sorumluluğu altındaki bir yer olduğu, davalının meydana gelen zararından sorumlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava, otel konaklama sözleşmesine dayalı olarak meydana gelen zararın tahsili istemine ilişkin olup, davacı çalışanının davalı şirkete ait otelde ücretini ödeyerek konakladığı, davacı şirkete ait tül yüklü aracın davalı şirket çalışanının refakatinde park edildiği, ertesi gün aracın camının kırılarak tül emtianın araçtan çalındığı taraflar arasında çekişmesiz olup, anılan bu hususlar dosya kapsamı ile de sabittir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, aracın park edildiği otoparkın davalıya ait olup olmadığı, başka bir ifade ile davalının yönetim veya denetiminde bulunup bulunmadığı, bu bağlamda doğan zarardan davalının sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.
Somut olayda, görgü tespit tutanağında camı kırılarak dava konusu tül emtianın çalındığı aracın Nergis Otopark içerisinde park halinde olduğu belirtilmiş, yapılan zabıta araştırmasında da anılan otoparkın dava dışı bir şahsa ait olduğu tespit edilmiştir. Davalı şirketin mülkiyetindeki otoparkı başka işverene kiraya vermediği, otoparkın davalı şirketçe işletildiği, bu hususun uyuşmazlık konusu olmadığını beyan eden ne var ki denetime elverişli dayanakları belli edilmeyen, taraflarca tanık olarak gösterilmeyen şahısların beyanları irdelenip sonuca varan bilirkişi kurulu raporu mahkemece, benimsenip hükme esas alınmış, davalı vekilinin sonuca etkili ve esaslı itirazları karşılanmadan yazılı şekilde karar verilmiştir.
Bu itibarla mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, aracın park edildiği otoparkın davalıya ait olup olmadığı, başka bir ifade ile davalının yönetimi veya denetimi altında bulunup bulunmadığı tereddütsüz ve denetime elverişli bir şekilde belirlenmek, gerektiğinde davalı tarafın esaslı ve sonuca etkili itirazlarını karşılayan başka uzman bir bilirkişi ya da kurulundan ek rapor alınmak ve sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, sonuçta eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.
Öte yandan, inşaat mühendisi ve teknik öğretmen olduğu anlaşılan bilirkişilerin dava konusu çalınan tül emtiasının değerini belirleme konusunda uzman olmadıkları açık olup, bu bilirkişilerce davacı tarafından müşterileri için düzenlenmiş olduğu anlaşılan fatura ve sevk irsaliyesinden hareketle tazminat miktarının belirlenmesi ve belirlenen bu miktarında mahkemece hükme esas alınması da kabul şekli bakımından doğru bulunmamıştır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy