(6100 S. K. m. 370)
Dava: Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 8.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01.05.2008 tarih ve 2008/247-2008/253 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi S. Ç. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalının Franchise veren olarak edimlerini yerine getirmediğini, sözleşmeye dayalı olarak davalıya verdikleri bonoların bedelsiz kaldığını ileri sürerek, müvekkillerinin borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.
Mahkemece, dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen Franchise Sözleşmesi’nin 2 nci maddesine göre, davalı şirketin davacı şirkete Franchise hizmeti kapsamında “know-how” aktarımı yapmayı ve kendisine ait markaların münhasır olmayan kullanım hakkını da vermeyi taahhüt ettiği, bir marka değerinin bulunması nedeniyle uyuşmazlığın çözümünde 556 sayılı KHK hükümlerinin de uygulanması gerekeceği, uyuşmazlığın bu sözleşmeden doğduğu, bu durumda İstanbul Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin görevli olduğu gerekçesiyle, dosya üzerinden görevsizlik karan verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)