(6100 S. K. m. 370)
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.12.2008 tarih ve 2007/237-2008/330 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi D. S. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü
Davacı vekili, müvekkilinin “M.” unsurlu tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin ayırt edilmeyecek kadar benzer olan “m.” ibaresini aynı sınıflarda tesciline ilişkin başvurusuna yaptıkları itirazın reddedildiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptalini ve davalı marka başvurusunun reddini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekilleri, markaların birbirine benzemediğini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.
Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının önceki tarihli “M.”, “M.”, “M.&H.” ibareli markalarının 3, 5. ve 16. sınıflarda tescilli bulunduğu, davalının “myped” ibareli başvurusunun da bu sınıfları kapsadığı, “ped” ibaresinin hijyenik kadın bağı ürünleri bakımından doğrudan ürünün tanımlayıcı niteliği dikkate alındığında herkesin kullanımına açık bırakılması gerektiği, “m” sözcüğünün İngilizcede benim anlamını taşıdığı, dolayısıyla davalının başvurusunun bir bütün olarak “benim pedim” anlamına geldiği, belirtilen sınıfa dahil malların ortalama tüketicilerinin de bu anlamı bilebileceği, davacının markasındaki “mol” ibaresinin anlamının olmadığı, ortalama tüketici tarafından bir bütün olarak “M.” olarak algılanacağı, markalardaki ibarelerin gerek anlamsal, gerekse vurgunun ilk hecede olması nedeniyle işitsel ve görsel benzerlik bulunmadığı, davacı markasının tanınmışlığa ulaştığı anlaşılmakla beraber işaretler yönünden iltibas ihtimali oluşturacak benzerlik olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)