(6100 S. K. m. 371)
Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.11.2010 tarih ve 2010/30-2010/405 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan Ş. İ. ile Q. Ş. tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi E. N. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalılardan Ş. İ.'nun kullanmış olduğu, davalı Q. Ş. adına kayıtlı, S.S.54 Nolu D. P. Otobüs ve Minibüs Personel Taşıma Kooperatifi namına faaliyet gösteren P1. plaka sayılı servis otobüsünde bulunan davacının otobüsün bir başka araca çapması sonucu yaralandığını, olayda araç sürücüsü Ş. İ.'nun asli kusurlu olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin yaralanması nedeniyle çekmiş olduğu sıkıntı ve ızdırapların giderilmesi bakımından 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar Ş. İ. ile Q. Ş. davanın reddini istemiş; davalı S.S.54 Nolu Taşıyıcılar Kooperatifi Başkanlığı temsilcisi davaya cevap vermemiş, yargılamaya katılmamıştır.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlar doğrultusunda, davacının yaralanmasında davalılardan Q. Ş.'un tam kusurlu olduğu, aracın trafikte Ş. İ. adına kayıtlı olduğu, davacının trafik kazası sebebiyle yaralanmasından dolayı üzüntü ve ızdırap çektiği gerekçesiyle, davalılardan S.S.54 Nolu Taşıyıcılar Kooperatifi hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, takdiren 2.000,00 TL manevi tazminatın davalılar Ş. İ. ile Q. Ş.'tan 27.11.2008 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili ve davalılar Ş. İ. ile Q. Ş. temyiz etmiştir.
1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkeme kararının gerekçe kısmında araç malik ve sürücüsü olarak davalıların isimlerinin yanlış yazılmasının maddi hata niteliğinde olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davalılar Q. Ş. ve Ş. İ.'nun tüm temyiz itirazlarının, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2) Ancak; davacı vekili davalılardan S.S. 54 Nolu D. P. Otobüs ve Minibüs Personel Taşıma Kooperatifi ile davacının çalıştığı iş yeri arasında taşıma akdi bulunduğunu, kazaya karışan davacının içinde bulunduğu servis aracının adı geçen kooperatif namına faaliyet gösterdiğini öne sürerek davalı kooperatifin taşıyıcı sıfatı olduğunu iddia etmiş ve bu hususun da ayrıntılarıyla açıkladığı delil listesinin 5. bendinde gösterdiği R. H. İstanbul Konfeksiyon San. ve Tic. A.Ş. kayıtları ile 6. bendinde gösterdiği S.S. 54 Nolu D. P. Otobüs ve Minibüs Personel Taşıma Kooperatifi kayıtlarıyla araştırılarak ortaya çıkacağını ileri sürmüştür. Bu nedenle, anılan hususlarda inceleme ve araştırma yapılmadan, taşımanın yapıldığı otobüsün davalı kooperatife kayıtlı olup olmadığı, kooperatifin taşımanın yapıldığı hattı işletip işletmediği, servis araçlarının seçim ve denetiminde etkili olup olmadığı, taşıma işini denetleme ve kontrol yetkisine sahip olup olmadığı, davaya konu taşımayı kooperatifin organize ve idare edip etmediği araştırılarak, kooperatifin taşıyıcı sıfatının ve bu nedenle sorumluluğunun bulunup bulunmadığı tespit edilmeden yazılı gerekçeyle davalı kooperatif aleyhine açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar Q. Ş. ve Ş. İ.'nun tüm temyiz itirazlarının, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 88,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan Ş. İ. ve Q. Ş.'tan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)