(492 S. K. m. 13) (1086 S. K. m. 74) (3095 S. K. m. 4)
Dava: Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 6.6.2012 tarih ve 2006/200-2012/278 Sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi İzzet Basara tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin, Kara Kuvvetleri Lojistik Komutanlığı tarafından gönderilen askeri mühimmatın Ankara'dan Kırgızistan Bişkek Askeri Ateşeliği'ne taşınması işini üstlendiğini, taşıma sırasında 25.10.2005 tarihinde Özbekistan sınır kapısına gelindiğinde, 20 araçlık tır filosundan 6 aracın Özbekistan'dan geçmesine izin verildiğini ancak 14 aracın geçmesine izin verilmediğini, araçların Özbekistan'dan transit geçmeleri için gerekli izinlerin alınmaması sebebiyle müvekkilinin kusuru olmaksızın 52 gün beklenildiğini ileri sürerek, araç başına günlük 130,00 usd üzerinden 52 günlük bekleme bedeli olan 94.640 usd'nın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, söz konusu bekleme süresinin 13 adet tır aracı için 44 gün, 1 adet tır aracı için 34 gün olduğunu, ancak davacı yanın idari şartname uyarınca hiçbir talepte bulunamayacağını, davacının kendi yükümlülüklerini yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, bekleme ücretinden gönderenin sorumlu olduğu, belgelenen bekleme günlerinin toplam 14 araç için 606 gün olduğu, beher gün bekleme ücretinin und Uluslararası Nakliyeciler Derneğinin belirlediği 150 usd bedelinin bekleme ücreti bedeli olarak kabul edilmesi gerektiği, zira davacı tarafın fazlaya dair haklarını saklı tuttuğunu dava dilekçesinde beyan ettiği, bu sebeple 130 usd olarak yaptığı belirlemede de fazlaya dair hakların saklı tutulduğuna dair iradesinin var olduğu kabul edilerek belgelenen bekleme günü olan 606x150 usd 90.900 usd olduğu sonucuna varılarak bu miktarın davalıdan istenebileceği gerekçesiyle, davanın 90.900 usd üzerinden kabulüne, alacağa 3095 Sayılı Kanunun 4/a maddesi uyarınca 2.2.2006 tarihinden itibaren devlet Bankalarınca 1 yıllık usd mevduatına ödenen en yüksek faiz işletilmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.
2) Dava, taşıyıcının talep ettiği bekleme ücretinin tahsili istemine dair olup davacı vekili, dava dilekçesinde günlük 130 usd üzerinden bekleme ücreti talep ettiği ve davacı tarafça yargılamanın devamı sırasında dava ıslah edilmediği halde karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 1086 Sayılı H.U.M.K.nun 74. maddesi gereğince mahkemece talep aşılarak günlüğü 150 usd üzerinden 90.900 usd'nın davalıdan tahsiline karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
3) 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince davalı hazine harçtan muaf olduğu halde davalı aleyhine harca hükmedilmesi doğru olmayıp bu yönden de kararın davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, temyiz harcının istenmesi halinde iadesine, 24.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy