(6762 S. K. m. 4, 5, 152) (1086 S. K. m. 382, 383) (4046 S. K. m. 18)
Dava ve Karar: Hasımsız olarak görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 28.03.2012 tarih ve 2012/146-2012/103 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin bağlı bulunduğu Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 17.10.2011 Tarih ve 2991 sayılı kararı gereğince özelleştirilmesine karar verilen şirket hisselerinin tamamı ihale yoluyla satılacağını, bu nedenle de öz varlığının (aktif değerlerinin) 26.03.2012 tarihi itibariyle defter ve kayıtlar üzerinden tespitinin yapılmasını talep etmiştir.
Mahkemece, tensiben verilen karar ile, istemin TTK'nun 152 vd. maddelerine dayalı sermaye tespiti istemine ilişkin olup 6100 sayılı HMK'nun 382. maddesinde belirtilen çekişmesiz yargı işi niteliğinde bulunduğu, aynı Kanunun 383. maddesine göre de çekişmesiz yargı işlerinde görevli mahkemenin -aksine düzenleme bulunmadığı sürece- sulh hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevli ve yetkili mahkemenin Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi olmakla istem dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.
Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
İstem, 4046 sayılı Yasa kapsamında bulunan ve özelleştirme programına alınan kuruluşların değer tespiti ile ilgilidir. Bu anlamda, istem 4046 sayılı Yasa'nın 4232 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ile değişik 18/B maddesine ilişmekte olup, mahkemece TTK'nun 136. maddesi hükmü gözden kaçırılarak istemin TTK'nun 152. maddesine dayalı sermaye tespiti istemi olarak nitelendirilmesi doğru olmamıştır. 4046 sayılı Yasa'nın sözü edilen 18/B maddesi hükmünde talepte bulunan şirket gibi kuruluşların değer tespitinin ne şekilde yapılacağı açıkça belirtilmiş olup mahkemece söz konusu madde hükmünün nazara alınmaması doğru olmadığı gibi, bir an için istemin TTK'nun 152. maddesine dayalı bir sermaye tespiti niteliğinde kabul edilmesi halinde dahi, TTK'nun 4. ve 5. maddesi hükümlerinin, ticaret hukukuna dahil çekişmesiz yargı işleri bakımından HMK'nun 383. maddesi bakımından aksine düzenleme niteliğinde bulunmaları nedeniyle istemin karşılanması görevinin esasen ticaret mahkemesine ait olduğunun kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi yerinde olmamış, mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, yerel mahkemenin görevsizlik kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy