(556 S. KHK. m. 7)
Taraflar arasında görülen davada Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın reddine dair verilen 05.02.2020 tarih ve 2019/1612 E- 2020/145 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin ".....com" ibaresinin tescili için yaptığı başvurunun davalı kurum tarafından 556 sayılı KHK'nın 7/1-a ve c bentleri uyarınca reddedildiğini, oysa 2008 yılında kurulan müvekkili şirketin o tarihten itibaren aralıksız ve fasılasız olarak online alışveriş ve elektronik ticaret alanında faaliyet gösteren tanınmış ve güvenilir bir şirket olduğunu, ".....COM" ibaresinin müvekkilinin ticari markasını, ticaret unvanının çekirdek unsurunu ve domain adını oluşturduğunu, 2008 yılından beri bu ibareyi markasal olarak kullandığını, müvekkilinin "www......com" sitesinde ziyaretçilerine karşılaştırmalı banka kredisi, uçak bileti, sigorta, otel, GSM, internet bağlantıları alanlarında hizmetler ve servisler arasında karşılaştırma yaparak en uygun fırsatı sunan bir başvuru portalı olduğunu, ziyaretçi sayısı ve site üzerinden gerçekleştirilen işlem miktarı gözetildiğinde müvekkilinin elektronik ticaret alanında ".....COM" markası ile ayırt edici hale geldiğini, bu ibarenin müvekkili ile bütünleştiğini ileri sürerek, YİDK'in 2015-M-3807 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı TPMK vekili, davacının marka işaretinin markasal fonksiyonu sağlamadığını, ayırt ediciliğinin bulunmadığını, kullanımla ayırt edicilik kazandırıldığı iddiasına ilişkin delillerin yeterli olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; “....” ibaresinin 556 sayılı KHK’nın 5. maddesinde tanımlanan marka olabilecek işaretler kategorisinde yer aldığı, bu nedenle 556 sayılı KHK'nın 7/1-a maddesi kapsamında bir tescil engeli bulunmadığı, başvuru konusu ibarenin 556 sayılı KHK'nın 7/l-c maddesi anlamında tescil edilemeyecek, amaç bildiren tasviri işaretlerden olduğu, davacının 556 sayılı KHK'nın 7/son maddesi anlamında başvuru konusu ibareye kullanım sonucu ayırt edicilik kazandırdığını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya iddia, savunma, bilirkişi raporuna, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının marka başvurusunun asli unsurunu oluşturan "...." ibaresinin, tescil kapsamındaki tüm hizmetler yönünden o hizmetlere değer katan ve vasıf bildiren emsalsiz, en üstün anlamında süperlatif bir ibare olduğu, bu özelliği itibariyle ayırt edicilik taşımayan ve internet üzerinde bile olsa kimsenin tekeline bırakılamayacak ibarelerden bulunduğu, 556 sayılı KHK'nın 7/son maddesi uyarınca bu tarz ibarelerin kullanım sonucu ayırt edici kılınmaları yasal olarak mümkün ise de bu denli tanımlayıcılığı yüksek ve ayırt ediciliği bulunmayan ibarelerin çok yoğun kullanımla dahi ayırt edici kılınmalarının oldukça güç olduğu, dosya kapsamındaki delillerle de bu ibareye kullanımla ayırt edicilik kazandırıldığının ispat edilemediği başvurunun reddine ilişkin YİDK kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesi'nce uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.02.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)