MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Trabzon 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi sıfatıyla) verilen 26.11.2019 tarih ve 2019/462 E-2019/456 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.01.2020 tarih ve 2020/15 E-2020/22 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin mobilya sektöründe faaliyet gösterdiğini, bu alanda kullanmak üzere VİLLA HOME LUXURY FURNİTURE DESİNG+şekil ibareli 2015/49430 nolu markasının bulunduğunu, müvekkilinin kullanmış olduğu markasını 2016/01972 noda endüstriyel tasarım olarak da tescil ettirdiğini, müvekkilinin yapmış olduğu işler nedeniyle tüketiciler nezdinde bilinen ve itibar edilen bir firma haline geldiğini, aynı sektörde faaliyet gösteren davalının bu durumdan istifade etmek amacıyla müvekkiline ait marka ve tasarımlarla iltibas yaratır mahiyetteki tescilsiz markasını kullanmak suretiyle müvekkilinin haklarına tecavüzde bulunduğunu, bu hususun Trabzon 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/16 D. İş Esas sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporuyla da sabit hale geldiğini, davalının tüm uyarılara rağmen tecavüz teşkil eden eylemlerini sonlandırmadığını, davalının eylemleri nedeniyle müvekkilinin ciddi itibar kaybı yanında maddi ve manevi kayıplarının olduğunu ileri sürerek müvekkiline ait tescilli marka ve tasarımdan kaynaklı haklara tecavüzünün menine, tecavüz teşkil eden kullanımın yer aladığı ürün ve reklamlara ilişkin malzemelerin toplatılmasına, haksız rekabetin menine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL itibar kaybından kaynaklı manevi tazminatın davalıdan tahsiline, hükmün trajı en yüksek yerel gazetelerden birinde yayımlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin 20 yılı aykın süredir yerel bazda mobilya imalatı ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, davacının ekonomik sıkıntılar nedeniyle kiracısı olduğu işyerini müvekkiline devrettiğini, müvekkilinin 15.03.2016 tarihinde mal sahibiyle yeniden kira sözleşmesi yaparak davacıdan devraldığı iş yerini kullanmaya başladığını, davacının iddialarının yersiz olduğunu, müvekkilinin kullanımıyla davacı adına tescilli marka ve tasarım arasında iltibasa mahal verir düzeyde bir benzerliğin bulunmadığını, kaldı ki müvekkilinin tescilsiz kullanımının davacının kullanımından da önceye dayandığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, talimatla Ankara 2. Fikri ve Sinai Haklar Hukuk Mahkemesi'nce aldırılan 10.06.2019 havale tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, davalıya ait mekan, katalog vb. yerlerde de kullanımı tespit edilmiş olan 2017/46317 sayılı marka ile, davacıya ait 2016/01972 sayılı tasarım tescili ve 2015/49430 sayılı marka arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.
Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi'nce, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy