Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi
Hüküm : Davanın reddine.
Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, tazminat davasının beraat kararı verilen eylemlerden dolayı olan tevkif müzekkeresinden davacının tutuklu kalmaması, ayrıca aynı tutuklama kararlarına dayanarak tazminat isteğiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurduğu, Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti'nin 08.12.2005 tarihinde davanın dostane çözümle sonuçlanması için 17500 Euro tazminat ödemeyi önerdiği, davacı vekilinin 14.12.2005 tarihinde teklifi kabul ederek “ başvuranların başvurunun kaynağına ilişkin olarak Türkiye Cumhuriyeti aleyhindeki diğer bütün iddialardan vazgeçtiğini” beyan etmesiyle davanın dostane çözümle sonuçlandırılması nedenleriyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davaya dayanak yapılan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin yukarıda anılan kararının gerekçesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesi kapsamında makul süre içinde cezai işlemlerin sonuçlandırılmaması nedeniyle adil yargılanma hakkının ihlali olduğu, dava dosyamızdaki dava nedeninin ise uzun süren tutukluluk olması nedeniyle her iki davanın farklı hukuki dayanaklara dayanması nedeniyle anılan ret gerekçelerinden ikinci davaya ilişkin gerekçe doğru olmamakla birlikte, Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/37 E, 2001/269 karar sayılı dosyasına konu 176, 185, 71 nolu eylemler nedeniyle çıkartılan 12.01.1983 tarih ve 1983/55 sayılı tutuklama müzekkeresinden tutuklu kalmadığının anlaşılması karşısında, iki nolu gerekçe nedeniyle yanlış ancak sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, , 20.12.2012. tarihinde oybirliğiyle karar verildi.