Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle öldürme
Hüküm: TCK' nın 85/2, 62/1, 50/1-a, 50/4, 52/2, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusur durumuna, katılanlar ... ve ... vekilinin ve katılanlar ... ve ... vekilinin sanığa verilen cezanın az olduğuna, katılanlar ... ve ... vekilinin ise eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "failin kastının ağırlığı" gerekçesine dayanılamayacağı dikkate alınmadan, "failin kastının ağırlığı'' gerekçesinin temel cezanın belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi,
2) Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasının temel cezanın belirlenmesine ilişkin 1. paragrafındaki ''failin kastının ağırlığı'' ibaresinin çıkarılması ile hükmün 1. nolu bendinin 5. paragrafına “birer ay ara ile” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK'nin 52/4. maddesi gereği” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.