Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 51/1-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet - erteleme
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dairemizin 06//05/2013 tarih ve 2009/645 - 2010/444 sayılı kararı ile katılan ... vekilinin hükmün verildiği 01/07/2010 tarihli duruşmaya mazereti nedeni ile katılamadığı, yokluğunda verilen kararın katılan vekiline tebliğ edildiğine dair belgeye dosyada rastlanılmaması karşısında, gerekçeli karar katılan vekiline tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin belgelerin, tebliğ yapılmamış olması halinde ise, usulüne uygun tebligat yapılıp, buna dair belgeler ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenerek ve katılan vekilin temyiz istemine ilişkin düzenlenecek ek tebliğname taraflara tebliğ edilip iadesinin temini için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verildiği, tevdi kararı uyarınca gerekçeli kararın 28.06.2013 tarihinde katılan vekiline tebliğ edildiği, her ne kadar dosyanın UYAP kaydında katılan vekilin temyizine ilişkin kayıt bulunmasada dosya arasında bulunan temyiz dilekçesinin 28.06.2013 tarihinde düzenlendiği, yine UYAP kaydında 28.06.2013 ve 05/11/2013 tarihlerinde düzenlenen temyiz formlarında katılan vekilinin kararı 28.06.2013 tarihinde temyiz ettiğinin belirtilmiş olması karşısında katılan vekilinin temyizine yönelik tebliğnamedeki ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilin bir nedene dayanmayan, sanık müdafinin ise kusur durumuna, sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak,
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f-g) bendlerinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik, kastının ağırlığı ” gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1. bendindeki “güdülen amaç ve saik kastın ağırlığı ” ibarelerinin çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.