Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 51/1-3, (53/6). maddeleri gereğince mahkûmiyet, erteleme, sürücü belgesinin geri alınması
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olay günü, gündüz vakti, idaresindeki dolu yolcu minibüsü ile, meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş, tek yönlü 11 metre genişliğindeki düz yolda sol şeritte hızla seyir halindeyken, ön ilerisinde kavşak mahallinde dönmek üzere orta refüj aralığından sol tarafa doğru kontrolsüzce manevra yapmakta olan olan çekiciyi farketmesi üzerine yaklaşık 18 metrelik fren izine rağmen hızından dolayı kurtaramayarak çekicinin sol arka kısmına ve bağlı yarı remorkun sol ön mazot deposu kısmına çarpması neticesi minibüste bulunan yolcuların yaralandığı, yaralıların bir kısmının şikayeti üzerine sanık hakkında taksirle yaralama suçundan dolayı TCK'nın 89/4. maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle dava açıldığı, kovuşturma evresinde de yaralılardan beşinin şikayetinin devam ettiği, hükmün gerekçe bölümünde birden çok yaralanmadan bahsetmesine rağmen sanığın TCK'nın 89/4. maddesi yerine aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi ve sanık hakkında beş yolcunun şikayetçi olduğu ve şikayetçi olan yolculardan da ikisinin nitelikli şekilde yaralandıkları dikkate alınarak meydana gelen zararın niteliği göz önünde bulundurularak asgari hadden uzaklaşılmak suretiyle hak ve nesafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
2-Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesine göre ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılmamasına rağmen, temel ceza tayinindeki ilk bentte "aşağı hadden ayrılmak suretiyle" denilerek çelişkiye düşülmesi,
3-Sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına dair güvenlik tedbirinin uygulanmasına karar verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi,
4-Dosyada iki sanık bulunmasına rağmen yargılama giderinin hangi sanıktan ne kadar alınacağı belirtilmeksizin sadece "sanıktan tahsili ile hazineye irad kaydına"" denilmesi ile yetinilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının "B" bendinin ilk paragrafındaki ''amaç ve saiki" ile "aşağı hadden ayrılmak suretiyle" ibarelerinin çıkartılması; aynı bentteki "5237 sayılı TCK'nun 89/1. fıkrası" ibarelerinin çıkartılarak yerine "TCK'nın 89/4. maddesi" ibaresinin yazılması; yine aynı bendin (6) numaralı paragrafının başına "TCK'nın 53/6. maddesi gereğince" ibarelerinin yazılması ve (7) numaralı paragraftaki "sanıktan" ibaresi çıkartılarak "154,37 TL sinin sanık ...'ten, 154,37 TL sinin de sanık ...'den" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy