Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle öldürme
Hüküm: TCK’nın 85/1, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Uzun süreli araç kullanması nedeniyle yorgun bir şekilde araç kullanan ve uyarıya rağmen araç kullanmak suretiyle bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne iki kişinin ise basit tıbbi tedavi ile giderilebilecek şekilde yaralanmalarına neden olan sanık hakkında, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin TCK'nın 50/4. maddesinin uygulanmamasına ve verilen hapis cezasının miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.07.2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesindeki (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ve “sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı” gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
2- Sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 1. paragrafındaki “sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik” ibarelerinin çıkarılması ile 4. paragrafının başına “TCK’nın 53/6. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.