Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık
Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat
2- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 74/1,74/1-2. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'nın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili; sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm adı geçen sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
10/04/2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz eden sanık ...'in isteminin, ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25/07/2012 tarih ve 2012/902 değişik iş sayılı kararı ile kabulünden sonra mahkemece 24/01/2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ek kararın verildiği, adı geçen sanık tarafından sözü edilen ek karara yönelik olarak itiraz isteminde bulunulmaması üzerine, verilen ek kararın 10/05/2013 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmakla, temyiz incelemesi, sanıklar ... ve ... hakkında tesis edilen hükümlerle sınırlı şekilde yapılmış olup;
Sanık ...'ın adli sicil kaydında bulunan ... Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait 12/04/1996 tarih, 1995/199 Esas, 1996/111 Karar sayılı ilam tekerrüre esas olduğundan, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6 maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, katılan vekilinin temyiz isteminin beraat hükmüne yönelik olması nedeniyle bozma sebebi olarak gösterilmemiştir.
Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık ... tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, sanığın atılı suçu işlediğine veya diğer sanıkların eylemlerine yardım ettiğine dair mahkumiyetine yeter ölçüde delil elde edilemediği, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan;
Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, adı geçen sanığın bir nedene dayanmayan; katılan vekilinin, sanık ...'nın da mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık ... hakkında tesis edilen hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan (e) alt bendinin ikinci paragrafının, “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına” şeklinde düzeltilmek suretiyle, sanık ...'nın beraatine ilişkin hükmün DOĞRUDAN, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy