(5237 S. K. m. 22, 61)
Dava: Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre mahalli Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Suç tarihinde saat 10:08 sıralarında, gündüz vakti, yerleşim yeri sınırları dışında, iki yönlü, bölünmüş yol üzerinde, sanığın sevk ve idaresindeki kamyon ile seyri sırasında, olay mahallinde geldiğinde, U dönüş yapmanın yasak olduğunun orta refüj üzerinde bulunan trafik işaret levhası ile belirtildiği halde, U dönüşü yapıp, bu sırada arkasında idaresindeki motosiklet ile ilerleyen katılanın, kamyonun sol orta kısmına çarpması neticesinde, hayati tehlike geçirip, kemik kırığının derecesi ağır olacak şekilde yaralanması şeklinde meydana gelen olayda, sanığın bilinçli taksir ile hareket ettiği ve tayin edilen ceza üzerinden TCK'nın 22/3 maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;
Sonuç: Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.05.2014 tarihinde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy