Tebliğname No: 12 - 2015/98927
Mahkemesi : İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesi
Tarihi: 25/12/2014
Numarası: 2013/302 - 2014/426
Davacı vekilinin 08.10.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltında kaldığını belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Tazminat davasına dayanak teşkil eden İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2015 tarih, 2014/88 Esas – 2015/145 Karar sayılı beraat hükmünün temyiz edilmeksizin 01.06.2015 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi ve karar suretinin yerel mahkeme tarafından 05.06.2015 tarihinde gönderildiği görülmüş ve dosya arasına alınmıştır,
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, ancak;
Ceza Muhakemesi Kanun’un 141/1-e maddesi ile “Kanuna uygun olarak yakalandıktan sonra hakkında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilenler için tazminat” ödenmesi kabul edilmiş olup, davacının 2911 sayılı Kanuna aykırılık ve görevli memura direnme suçlamaları nedeniyle şüpheli sıfatıyla 08.07.2013 günü saat 19:00 sıralarında gözaltına alındığı, 3 gün gözaltında kaldıktan sonra 11.07.2013 tarihinde serbest bırakıldığı, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında, gözaltına alındığı suç nedeniyle İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2014/88 Esas – 2015/145 Karar sayılı 29.04.2015 tarihli ilamıyla beraatine hükmedilmesi nedeniyle bu gözaltının hukuka aykırı olduğu ve bunun sonucu olarak hak ve nasafet kurallarına göre belirlenecek bir miktar manevi tazminatın ödenmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle tazminat talebinin reddine karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.