Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: 2863 sayılı Kanuna aykırılık, Mühür bozma
Hüküm: 1- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan; 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet
2- Mühür bozma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 203, 62, 52/2, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm ile mühür bozma suçundan sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Mühür bozma suçundan zarar gören ve anılan suçtan açılan davaya katılma hakkını haiz olan Çaykara Belediye Başkanlığına gerekçeli karar tebliği mümkün görülmüştür.
1- Mühür bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tabi bulunduğu, aynı Kanunun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda mercide yanılmanın başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı nazara alınarak, sanığın mühür bozma suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin itiraz mahiyetinde değerlendirilmesi suretiyle, CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca gereği merciince yapılmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
2- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün incelenmesine gelince;
Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek ve sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına karar verilirken, adli para cezası miktarının 2.000 TL yerine 200.00 TL şeklinde gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın, 3. derece doğal sit ve aynı zamanda özel çevre koruma alanı içerisindeki tapulu taşınmaz üzerine izin almaksızın yaptığı üç katlı inşaatın ilk olarak Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce 06/02/2014 tarihinde tespit edildiği, daha sonra, ... tarafından düzenlenen 03/03/2014 tarihli yapı tatil zaptı ile, bahse konu izinsiz inşaatın mühürlendiği, kolluk kuvvetlerince tanzim edilen 14/03/2014 tarihli kaçak yapı görgü tespit tutanağı ile de mühürleme işleminin ardından inşaata devam edildiğinin belirlendiği, dosya kapsamında mevcut 30/08/2014 tarihli bilirkişi raporunda, 06/02/2014 ve 14/03/2014 tarihli tespitler ile keşif günü arasında, inşai faaliyetlerin sürekli olarak devam ettiğinin, bu hali ile mührün de kırılmış olduğunun belirtildiği anlaşılmakla; 25/03/2014 tarihli iddianamenin kabulü ile kovuşturma aşaması başlayıp hukuki kesinti gerçekleşinceye kadar yapılan müdahalelerden dolayı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup, hukuki kesintinin gerçekleşmesinden sonra icra edilen inşai faaliyet yönünden zamanaşımı süresi içerisinde gereğinin takdir ve ifası mümkün görülmüştür.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, mevcut harabe binayı güzelleştirmek için yeni inşaatı yaptığına, binanın her yönüyle ruhsat almaya müsait olduğuna, lehine hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.