Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: TCK’nın 89/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Bozmadan önceki hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olmasına ve bu hükümde sanık hakkında TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca asıl mahkumiyet olarak tedbire hükmedilmiş bulunmasına rağmen bozmadan sonraki hükümde tedbire göre daha ağır olan ve sanığın aleyhine sonuçlar doğuran TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezası tayini suretiyle CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi,
Kabule göre de;
TCK'nın 50/2. maddesinin ''suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez'' şeklindeki hükmüne ve 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy