Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle öldürme
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Uyulmasına karar verilen bozma ilamında belirtilmesine rağmen gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi, mahallinde ilavesi mümkün noksanlık olarak kabul edilmiştir.
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine, kusur durumuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Uyulmasına karar verilen bozma ilamında belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri gereğince suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç cezalar belirlendikten sonra sanığın lehine olan kanunun tespiti ile lehe kanunun bir bütün halinde uygulanması ve bu durumun hükmün gerekçesine yansıtılması suretiyle hüküm tesisi gerektiği gözetilmeksizin, lehe kanunun tespit ve uygulamasında; 765 sayılı TCK'nın 455/2, 59/2. maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis ve 285 TL adli para cezasına, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedileceği belirtilerek, her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç ceza miktarları karşılaştırıldıktan sonra, paraya çevirme hükümleri uygulandığında, sonuç adli para cezasının miktarı bakımından 765 sayılı TCK'nın sanığın lehine olduğu nazara alınmadan, 5237 sayılı TCK hükümleri gereğince hükmedilen hapis cezasının aynı Kanun'un 50. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi suretiyle yanılgılı değerlendirme sonucu 5237 sayılı TCK'nın sanık lehine olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6, 63. maddelerinin uygulanmasına ve 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin uygulanmamasına ilişkin paragrafların hükümden çıkarılarak, yerlerine, “Sanığın 765 sayılı TCK'nın 455/2. maddesi gereğince takdiren 4 yıl hapis ve 343,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 765 sayılı TCK'nın 59/2. maddesi gereğince hükmedilen cezada 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 3 yıl 4 ay hapis ve 285,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa hükmedilen hapis cezasının 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi gereğince günlüğü 9,00 TL hesabıyla 1215 gün karşılığı 10.935,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, sanığa hükmedilen adli para cezalarının 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi uyarınca toplanarak sonuç olarak sanığın 11.220,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa hükmedilen adli para cezasının 647 sayılı Kanun'un 5. maddesi gereğince birer ay ara ile 24 eşit taksitle tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin sanığa bildirilmesine, sanığın sürücü belgesinin 2918 sayılı Kanun'un 118/5. maddesi gereğince 1 yıl süre ile geri alınmasına, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin 765 sayılı TCK'nın 40. maddesi gereğince hükmedilen cezasından mahsubuna,” ibarelerinin yazılması suretiyle, eleştirilen husus dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.