Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: TCK'nın 89/4, 50/4 50/1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğincemahkumiyetine ilişkin hüküm ve temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm ve temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın yokluğunda verilen hükmün Tebligat Kanununun 21. maddesine göre 06.05.2016 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına rağmen, sanığın başka suç nedeni ile 06.05.2016-18.08.2016 tarihleri arasında cezaevinde olduğu, tebligatın bu nedenle geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın temyizi süresinde kabul edilip, 23.03.2016 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kastının bulunmadığına, ödeme gücü bulunmadığına, cezanın ertelenmesi ve hakkında beraat kararı verilmesine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1-4 bendine "adli para cezasına çevrilmesine" ibaresinden sonra gelmek üzere "TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 730 tam gün olarak belirlenmesine" ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.