Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Kasten yaralama, trafik güvenliğini tehlikeye sokma
Hüküm: TCK'nın 86/2, 86/3-e, 62/1, 53, 58. ve TCK'nın 179/3-2, 62/1, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet
Kasten yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
(I)Kasten yaralama suçu bakımından kurulan hükmün incelenmesinde,
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddiyle, T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden ONANMASINA,
(II)Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu bakımından kurulan hükmün incelenmesinde,
Sanığın olay tarihinde alkollü şekilde kullandığı aracını mağdur ...'nın üzerine sürerek yaralamasına sebebiyet verdiğinden bahisle trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve silahla kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmiş ise de,
TCK'nın "Trafik güvenliğini tehlikeye sokma" başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek olan kişinin araç kullanma halinin suç olarak düzenlendiği, maddede belirtilen suçun tehlike suçu olduğu, somut olayımızda ise mağdurun yaralanmış olması sebebiyle zararın meydana geldiği dolayısıyla artık sanığın tehlike suçundan cezalandırılamayacağı, bu nedenle trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.