Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2, 62/1, 51/1-3, 51/7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii ve müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 254. maddesinin 1. fıkrası gereğince uzlaştırma işlemlerinin aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar verilmek suretiyle hükmün bozulmasını öneren tebliğnamedeki görüşe; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2018 tarih ve 2018/394 Esas - 2018/478 sayılı kararı gereğince, 6763 sayılı Kanun'un 34 ve 35. maddeleriyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 ve 254 üncü maddelerinde yapılan değişiklik çerçevesinde, 6763 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce usulüne uygun olarak yapılan uzlaşma tekliflerinin geçerli olduğu ve bu nedenle uzlaşma teklifi yapılmış ve kabul edilmemiş olan dosyalarda yeniden uzlaşma teklifi yapılmasına gerek bulunmadığı, 6763 sayılı Kanunun uyuşmazlık konusunu ilgilendiren fıkralarının gerekçesinde; söz konusu yasal değişikliğin uzlaştırmanın yöntemine ilişkin olduğu ve bu değişikliklerle uzlaştırma kurumunun başarısını olumsuz etkileyen sakıncaların giderilmesinin ve bu alanın disipline edilmesinin amaçlandığının vurgulandığı, CMK'nın 253.maddesinin 18. fıkrasında ise uzlaştırma girişiminin sonuçsuz kalması hâlinde tekrar uzlaştırma yoluna gidilemeyeceğinin belirtildiği, bu durumda soruşturma evresinde tarafların kabul etmemeleri nedeniyle sonuçsuz kalan uzlaştırmanın maddi ceza hukuku boyutunu ilgilendirmeyen, münhasıran uzlaştırma yöntemine yönelik olması nedeniyle usule ilişkin olduğu konusunda kuşku bulunmayan değişikliğin, derhal uygulama ilkesinin zorunlu bir gereği olarak daha önce usulüne uygun olarak yerine getirilmiş olan uzlaştırma girişimine ilişkin işlemlerin yenilenmesini gerektirmediği cihetle, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 89/1 maddesi kapsamında kalan eyleminin kanun değişikliği öncesinde de uzlaştırma kapsamında bulunduğu ve sanığa soruşturma aşamasında 28.10.2014 tarihli uzlaşma teklif formu imzalatılarak uzlaşma teklifi yapıldığı ve sanığın kabul etmediği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.
7201 sayılı Tebligat Kanunun 11. maddesine göre, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği halde, duruşma gününün bildirilmesine ilişkin tebligatın şikayetçinin vekâletname ile yetkili kıldığı avukatlardan birisine tebliğ edilmesi yerine bizzat şikayetçiye yapılması nedeniyle, usulüne uygun olarak kamu davasından haberdar edilmeyen şikayetçi vekilinin 5271 sayılı CMK’nın 260/1. maddesi uyarınca kanun yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek ve şikayetçi vekiline duruşma günü bildirilerek, CMK'nın 238/2. maddesi gereğince davaya katılmak isteyip istemediği sorulup, sonucuna göre katılma konusunda bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulmuş ise de; şikayetçi vekilinin hükmü temyiz ederek katılma iradesini açıkça ortaya koyması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz ettiği anlaşılan sanık müdafiinin ve katılan vekilinin ceza miktarına, eksik inceleme yapıldığına, mahalli Cumhuriyet savcısının sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Katılanın yaşamını tehlikeye sokan ve vücudunda kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı olayda, hüküm fıkrasında sanık hakkında hükmolunan temel cezanın TCK'nın 89/2. maddesi uyarınca arttırılması sırasında (e) ve (b) bendlerinin yazılması gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Davanın taraflarında idare bulunmadığı halde katılan idare lehine vekalet ücreti tayin edilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün ikinci paragrafındaki "89/2" ibaresinin "89/2-b,e" olarak değiştirilmesi ve vekalet ücretine hükmedilen 12. paragrafında yer alan “idare” ibaresi çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy