Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Olay anını gösteren CD görüntüleri de dikkate alındığında, sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, meskun mahalde seyir halinde iken, olay yerine geldiğinde, seyrine göre sağ taraftan, park halindeki minibüsün ön tarafından yola giren yayanın, aracın sağ ön teker kısmına çarparak, çarpmanın etkisi ile sağa döndüğü ve sağ yan kapılara doğru düştüğü olayda; sanığın mevcut şartlarda etkin tedbir alma imkanı bulunmadığından beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi;
Kabule göre de;
1-5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi,
2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın güttüğü amaç ve saik" kıstası uygulanamayacağından, temel cezanın belirlenmesinde gerekçe gösterilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.