Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle Yaralama
Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62, 52/2-4. maddeleri gereği mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.
Olay günü saat 21.20 sıralarında sanığın idaresindeki otomobili ile yerleşim yeri içinde, üç şeritli, 12 m platform genişliğine sahip, 300 cm kaldırım bulunan, aydınlatma olan düz eğimsiz azami hız sınırı 50 km/s olan asfalt yolda orta şeritte seyri sırasında, doğrultu değiştirerek sağ şeride geçtiği, bu esnada aracının ön kısımları ile sağ şerit üzerinde sevk ve idaresindeki el arabası ile yürümekte olan katılan ...'a ve el arabasına çarpması neticesinde katılanın yaşamını tehlikeye sokacak ve ağır 6. derecede kırık olacak şekilde yaralandığı ve şikayetçi olduğu olayda; İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin raporunda sanığın seyri sırasında mahal şartlarına uygun hızda seyretmediği, şerit değiştirmeden önce gerekli kontrolü yapmadığı ve yola gereken dikkati vermediği belirtilerek asli kusurlu olduğunun belirtilmesi ve raporun oluşa, taraf anlatımlarına uygun görülmesi karşısında tebliğnamedeki yeniden rapor alınması görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur raporları arasındaki çelişkinin giderilmediğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 16.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.