Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınabileceğine karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, sanığın kazanın meydana geldiği alanda şantiye şefi olarak çalışmasının ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede belirtilen husus nedeniyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusur durumuna, ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanığın 14/01/2014 tarihli duruşmada CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, hüküm fıkrasında sanığın hükmü açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmemesi nedeniyle hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, bununla beraber gerekçe kısmında sanığın yeniden suç işlemeyeceğine yönelik kanaate varılamadığı gerekçesiyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle hüküm fıkrası ile gerekçe arasında çelişkiye neden olunması,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülüp, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.