Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Özel hayatın gizliliğini ihlal
Hüküm: TCK'nın 134/1-2.cümle, 43/2, 62, 53/1, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet
Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın cep telefonunda kimliği tespit edilemeyen mağdurlara ait etek altı görüntüler nedeniyle şikayete tabi bir suç olan özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan ihbarda bulunulmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden bu yönde bozma isteyen tebliğnamedeki (2) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Dosya kapsamına göre; sanığın, çantasına yerleştirdiği kamera fonksiyonu çalışır haldeki cep telefonu ile otobüste ayakta yan yana yolculuk yapan katılanların etek altı görüntüsünü video kaydına aldığı ve daha sonra otobüsten inen katılanları takip ederek yine etek altı görüntülerini kaydetmeye devam eden sanığın sübut bulan eyleminin aynı suç işleme kararının icrası kapsamında bir fiil ile birden fazla katılana karşı aynı suçu işlemesi nedeniyle zincirleme şekilde özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğuna ilişkin yerel mahkemenin kabülünde bir isabetsizlik görülmemiş, ancak, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanun'un 3/1. maddesi gereğince işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddelerde öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi,
2 Kabul ve uygulamaya göre de;
Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.