Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle Yaralama
Hüküm: TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Her ne kadar sanık müdafinin yüzüne karşı verilen 29/09/2015 tarihli hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz ettiği belirtilerek temyiz isteminin reddine yönelik görüş bildirilmiş ise de; sanık müdafinin hükmü Uyap üzerinden 05/10/2015 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında,temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Olay günü saat: 01:02 sıralarında; yerleşim yeri içi, 50 km hız sınırı olan, bölünmüş, dört şeritli, kaldırım ve yol şerit çizgisi ile aydınlatma bulunan, trafik işaret levhası ve ışıklı-sesli işaret levhası bulunmayan, düz, eğimsiz asfalt yolda; sanık ... sevk ve idaresindeki otomobili ile bölünmüş yolun ters istikametinde seyir halinde iken kaza mahalline geldiği esnada otomobilin ön kısımlarıyla karşı istikametten,kendi şeridinde seyir halinde olan sürücü ...’ın sevk ve idaresindeki kamyonetin ön kısımlarına ve muhtelif kısımlarına çarpması neticesinde kamyonette bulunan katılanlar ... ve ...’in yaralandıkları olayda; dairemiz yerleşik içtihatları göz önünde bulundurularak ters istikametten seyretmesi nedeniyle kazaya sebebiyet veren sanık hakkında belirlenen cezada TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksir hükümleri uygulanarak artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin hükümde hatalı olarak gösterilmesi,
3-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;
Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.